Gözlerim sen sen bakıyor bu ara.Her gördüğüm şey, sensin aslında.Ne garip öyle değil mi,böylesine kaptırır mı insan kendini aşka? Düşünsene aşkım, kendini kaptırmazsan aşk, aşk mıdır? Frenlememeli insan kendisini, bir an sonrasını bile düşünmemeli. Aşkı ancak o zaman ta derinde,en derinde hissedebilir insan.
Aşk varken, dünyadaki en mutlu, en güler yüzlü, en keyifli, en deli insan oluyorum ben. Aşk varken,herşeyi en tepede, en zirvede yaşamak istiyorum çünkü. Aşkın coşkusuyla dolup taşıyorum ve hiçbir şekilde ‘’ Dur ’’ demiyorum kendime. Hesabım yok. Ve aşkım, aslında benim hayatımdaki her şeyin ‘’ en ’’i sensin. En güzel sensin, en tatlı sensin, en anlayışlı sensin, enharika sensin… Aslında aşk sensin ve bu yüzden bütün ‘’ en ‘’leri hak ediyorsun.
Aşkı böyle doludizgin yaşarken, bir duvara çakılmakta var elbette. Nasıl tutkuyu ve mutluluğu dorukta yaşıyorsam, çakılırsam bir gün, hüznü de en dipte yaşayacağımı biliyorum. Ama bunu göze almazsa insan, aşkta böylesine zirveye ulaşabilir mi? Böyle derin hissedebilir mi aşkı?
Düşünüyorum da, aşk konusunda riske girmekten kaçınan ve üzülmekten korkup yüreklerini bir sevginin ince dokunuşlarına kapayan insanlar, acaba yaşadıklarını mı sanıyorlar? Yaşamın gerçek tadını alabilmek, ancak aşkla mümkün. Aşka, yüreğini koşulsuzca açmakla mümkün. Öyle ucundan kıyısından yaşamakla olmaz bu iş. Ya tam vereceksin aşka kendini ya hiç bulaşmayacaksın. Başka ihtimali yoktur bunun.
Sen aşkım, yüreğimde bir tahtta oturuyorsun. Aşka dair ne varsa, hepsini ayaklarının altına sermek istiyorum. Bana yaşattığın mutluluğun karşılığını verebilir miyim bilmiyorum ama çalışacağım. Seni, bu dünyanın en mutlu insanı yapmak için uğraşacağım. Yaşadığım son güne kadar sana bakacak gözlerim, seni görecek. Her gördüğüm, hep sen olacaksın, söz veriyorum. Senden önce yaşadıklarımı karanlık bir odaya kaldırıp, kilitliyorum kapısını. Evet, sana ulaşmak için onların hepsini yaşamam gerekiyordu. Yaşadım ve bitti. Şimdi seni, sadece seni yaşamak, seninle yaşamak istiyorum AŞKIM…